Bi seviş geçer -Vol.1

Sahilde yürüyorum ağır adımlarla. Hemen önümde sarmaş dolaş yürüyen bir çift var. Çok gençler henüz, yirmili yaşlarda. Oğlan o kadar sarılmış ki kıza, sanki kız yanından kaçıp gidecek gibi. Hep gülmüşümdür böyle yürümeye çalışanlara nedense.

Adımlarımı biraz hızlandırıp aramızdaki mesafeyi azaltıyorum. Kız bir an dönüp bana bakıyor huylanmış gibi ama kulağımda kulaklık olduğunu görünce dönüyor önüne geri. Halbuki bilmiyor ben müziği kapatmış onları dinliyorum uzun zamandır :))

Ben onların arkasında kalmadan önce bir cümle kurmuştu oğlan kıza.
-Sen benim namusumsun artık, herşeyinle benimsin, karımsın sen benim !!!

Mesele belli olmuştu. Büyük ihtimalle (ki ihtimal bile vermiyorum eminim) sevişmişlerdi gençlerimiz ve kızımız o sahiplenilme mertebesine erişebilmişti.
Ya olmasaydı o iş, ne yapardı hanım kızımız? Sahipsiz, bi başına nasıl yer bulurdu hayatta kendisine.

Bazen gerçekten anlayamıyorum ben.

Tamam hepimiz istiyoruz hayatımızda birileri olsun. Sevgi böcüğü modunda takılalım, el ele göz göze gezelim, kırlarda bayırlarda sekelim falan.
Liseli bebeler gibi ucundan ucundan koklaşalım ama muradımıza ermeyelim. Sonra uygun zemini bulalım sevişelim ve sevgilimiz bize o sihirli cümleyi kursun.
"Artık tamamen benimsin"

E peki ben bu zamana kadar kimindim hacı? derim sanırım başıma gelse böyle bişey. Derim valla tutamam çenemi:)

Yani sen onca zaman birlikte ol, gez toz, güzel şeyler paylaş. Yeri gelsin birlikte ağlayın, cebinizdeki parayı son kuruşuna kadar paylaşın, kavga edin, hüzünlenin sahiplenmeyin ama bi kere sevişince karım, eşim ayağına yatın.

Nedir bu allah aşkına ya?
Neden bu kadar meraklısınız ey erkek milleti hatunlarınızı sahiplenmeye?
Ve neden bu kadar uzaksınız sahiplenilmeye?