İki ucu boklu değnek

Ben biraz garip biriyim sanırım. Bazen sevgim bazen güvenim öne geçiyor içimdeki yarışta çünkü . Hiç hoş bir durum değil bu biliyorum ama böyle.

Sevgim öne çıkmışsa güvenmek için bahaneler uyduruyorum kendime, küçücük şeylerden bir dolu sonuç çıkartıyorum. Bir yandan güvensizlik prangası asılıyor ayaklarıma, istesem de sevemiyorum engelliyor beni..İçimde hep “acaba”lar yer ediyor. Her an nerede olduğunu, ne yaptığını bilmek istiyorum güvenim yoksa eğer. Sürekli yanımda olmasını istiyorum ya da aklıma bir şey gelince hemen sesini duymak istiyorum. Sanki yanımda olunca ve bana bakarken bana ait olacakmış gibi.

En kötü durumum ona ulaşmaya çalışırken ulaşamamam. Tüm zembereklerim boşalır, en kötü ihtimaller aklımı kemirmeye başlar. Zincir kopmuş, güvenimi kaybetmişimdir artık. Bir açığını yakalayana kadar rahat etmem. Ve ne yazıktır ki o açığı eninde sonunda yakalarım. “Ben demiştim !” derim.Berbat bir durum işte. Severken ve ayrılamazken güven kaybetmek.

Benim kaderim olsa gerek bu durum. Sevdiklerime bana yalan söyleyecekleri konusunda hep güvenmişimdir ve eksik olmasınlar onlar da beni hiç şaşırtmamışlardır.

Şimdi düşünüyorum “Hangisi daha kötü? diye
Güvenip sonradan nasıl çirkin bir oyunun içinde olduğunun farkına varmak mı?
Güvenmeyip hayatı kendine zehir etmek mi?