Sıcak bir yaz gününde Ramazan ayının 27. gecesinde gelmişim dünyaya. Kadir gecesi doğduğum için şanslı olduğumu söylediler hep bana. Ama ben tam tersini düşündüm, şanssız olsam hayatım nasıl daha beter olabilirdi diye..Şanslıyken böyleyse eğer tam tersini düşünmek bile istemiyorum..
Sabırsız bir insan olacağım belliymiş taaa doğduğum günden beri, zira ebenin eve gelmesini bekleyemeden terk etmişim annemin rahmini sabah ezanıyla birlikte…Kurtulmuşum beni sıkan o daracık yerden, annemin kollarında huzur bulmuşum…
Şimdilerde yine mevsim çok sıcak buralarda…Ve ben yine beni sıkan şeylerden kurtulup annemin kollarında huzur bulmak istiyorum…
2 fikr-i beyan:
Acaba huzuru bulmuşmuyduk o zamanlar. Belki hala ve hala huzursuzduk ama hatırlamayız ki.. sahi, neden doğarken ağlar insan..
ben huzurlu olduğuma inanmak istiyorum o zamanda, en azından şu anki halimden huzurlu olduğum kesin.
Yorum Gönder