Yaşayamadığımız birçok duygu , ya da söylenmemiş onca söz için kucak dolusu gözyaşı biriktiririz içimizde,yarım kalmış kavuşmalar, ya da dudağımızda tortusu kalmış yarım yamalak gülümsemeler için.
Bazen vermeyi düşündüğümüz sevgimizle başbaşa bırakıp karşımızdakini , yorgun gözlerimizi de yanımıza alıp, merhaba deriz yeni limanlara. Ya da sonunu bile bilmediğimiz bir hayata gözlerimiz kapalı gideriz.
Bazen vermeyi düşündüğümüz sevgimizle başbaşa bırakıp karşımızdakini , yorgun gözlerimizi de yanımıza alıp, merhaba deriz yeni limanlara. Ya da sonunu bile bilmediğimiz bir hayata gözlerimiz kapalı gideriz.
Dinlenmeyi düşündüğümüz bir ağaç gölgesi ararken, bütün dağları birden tırmanmayı, bütün denizleri aşmayı öğretir bize o yeni hayatta karşımıza çıkan insan.. Ama hiçbir zaman bilmez sevgi haricinde, umut haricinde, özlem haricinde ne çok şey öğrettiğini.
Belki de bilmemesi en güzelidir kimbilir…. ?
2 fikr-i beyan:
birbirimizin öğretmeni ve öğrencisiyiz aynı zamanda. hayat kitabında kaderlerimiz birbirimize değdiği için paylaşıyoruz hayatı. ve yazdığımız değiştiğinde ayrılıyor yollarımız. kimi zaman ayrılık, ölümle...
keşke hep ölümle ayrılabilsek,son nefese kadar birlikte olmak kadar güzel bişey yoktur sanırım ölümün şekli nasıl olursa olsun...ama ayrılmak,hele ki yazdıklarımız değişmeden mecbur kalarak ayrılmak...
Yorum Gönder