İlk sevgilim

Asla unutmadığım,ilk göz ağrım,ilk yürek sızım.Üzerine onca sevda yaşasam da kalbimin en güzel köşesine sahip olan tek insan.En gözü kara düşlerimin kahramanı ve düşünmeden terk ettiğim tek insan.
Onu beş dakikacık bile görebilmek için neler yapardım.Köşedeki bakkala gerekli gereksiz gitmeler,akşam yemek zamanlarında mahalleden arkadaşlarla yapılan dar vakit yürüyüşleri.
Cep telefonu da yoktu o zamanlar,o arayacak diye telefonun başından ayrılmazdım,o aradığında da mutlaka birisi geliverirdi yanıma konuşamadan kapanırdı o telefon.Her şeyin başıydı o,aşk hayatı dedikleri uzun yolculuğumun ilk durağıydı.İlk heyecan,ilk göz göze gelmeler,utanmalar,kızarmalar,mide krampları,el tutmak için yaratılan komik bahaneler,ilk öpücük,çocukluğun verdiği masumluğun,her şeyin kirletilmediği zamanlarımın paylaşımcısıydı o.Radyodan istek parçalar yollardı bana,okula gittiğimde her sabah sıramda “e” harfleri kesilmiş nestle çikolata paketleri bulurdum ve yanına bırakılmış küçük notlar.Ehliyeti olmadığı halde babasından çaldığı arabayla bir o yana bir bu yana gezer dururdu bizim mahallede.
Gözlerimi bu dünyaya ilk açtığım kişiydi o.Kendimi tanımaya başladığım, bir ilişkiyi, sorumluluk yüklenmeyi öğrendiğim, güçlerimi, elimden geleni gelmeyeni görüp de anladığım,ilk kazığı atan,ilk kırıklıklarımın sebebiydi aynı zamanda. Onun yanında başka hiç bir şey düşünmez, hiç bir şeyden korkmazdım.Buluşma yerinde beklerken uzaktan geldiğini görünce bile dizlerim titrerdi.Sinemada ellerini omzuma koymaya çalışırken girdiği komik şekillere gülerdim.Tek bir resmimiz var onunla,kalabalıklar içinde tesadüfen yan yana geldiğimiz bir resim.Onu saklardım kimse görmesin de yanlış anlamasın diye romanlarımın içinde.Gidebileceğimiz tek yer pastaneler,cafeler olurdu çünkü bira içmeye yaşımız tutmazdı:D Yanından ayrılıp eve geldiğimde birlikte geçirdiğimiz zamanı düşünüp salak salak sırıtırdım.
Hiç kötü düşünmedim onun hakkında,düşünmek de istemedim.Zamanında yaptığımız kavgaların ne kadar gereksiz olduğunu anladım zamanla.Büyüdüm çünkü….

Şimdi sıkıntılı anlarımdan kaçmaya çalışırken, her kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığımda, onun en sevdiği sanatçının sesini bir yerlerde duyduğumda bir anda aklıma gelen, yaşadığımız kavgaların, yapılan kıskançlıkların haddi hesabı olmamasına rağmen yüzümde gülümseme bırakan kişidir kendisi
Şimdiki sevgililer öyle mi peki, fotoğraflarını gönderiyor, msn'den görüntülü konuşuyor,cep telefonuyla mesajlaşıyorlar sürekli ama o ilk el tutmanın tadını aldılar mı hiç acaba?