Hayaldeki sevgiliye

(yarın senin doğum günün ve sen bu yazıyı asla okumayacaksın biliyorum)

Hayattan çok mu şey bekleyerek doğdum diye düşünüyorum bazen.. Hiç bir zaman ulaşılmaz beklentilerim olmadı benim... Beklentilerim yalnızları oynamayı seviyordu sadece... Çok mu dik tutuyorum kafamı hayata paralel?.. Sanmıyorum.. Uzaktadır hayaller.. Elini atıp yakalamaya çalışırsın.. Yakalarsan; kaderin olur.. Acaba ben hayallerime kaderim demeye mi korkuyorum..?! Özlemim.. belki de kaderim.. Uzaktasın.. Yüreğimde hissedebildiğim kadar canımda, Elimi atsam dokunamayacağım kadar uzağımdasın.. Ve ben bu kalabalıklar içinde yalnızken; el uzatıyorum hayallere..tutamıyorum.. Hayata konuşarak anlatamazsın bazı şeyleri.. Susmak onun işine gelir çünkü.. Ve bazen bizimde işimize geliyor sevinçleri elimizin tersiyle ittirmek.. Çünkü bazen sevinç kelimesi sadece bir başlangıçtır acıya..ve sen hayalim.. Canını acıtmak istemiyorum bir anlık sevinçle.. Çok acımasız görünebilirim uzaktan..ama inan.. İnan hayaline bile dokunamazken sana sahip olmak gibi bir eylemde bulunursam çok çabuk kaybedeceğim bu oyunu... Ve ben seni yitirmek istemiyorum... Ellerimden kayıp gittiğini, Nefesini hissedemeden bittiğini, Adımı ağzından duyamadan yittiğini görmek istemiyorum.. Bazen seviyorum gibi kelimeleri yüksek sesle söyleyince altında ezilmekten korkarsın.. İçin bilse de dışın duymasın istersin.. Ve ben seni yaşamaya çalıştığım sürece yiteceksin biliyorum... Hayatımı toplamaya çalıştıkça parçalanacak.. ve ben sana ne kadar çabuk bir ad koyarsam o kadar kısa sürede gideceksin.. İşte yalnızca bu sebepten sadece bir kimsesin.. Ve bir hiç kimse olamayacak kadar içimdesin..