İşi gücü bir tarafa bırakıp bloglar arası sekmeye başladım dağlarda koşan ceylanlar misali..Birkaç güzel yazı okurum,ufkum genişler,yeni bişeyler öğrenirim diye...Ama maalesef birkaç blog sayfası dışında dişe dokunur birşey bulamadım nedense...Okudum ve geçtim öylesine..Karbon kağıdıyla çoğaltılmış hayatlar serildi önüme...Yaşları 19-25 arası değişen,ama yazılanlara bakınca feleğin cemberinden gecen genc kız hayatları...Satırları okurken kendi 20'li yaşlarım geldi gözümün önüne...."Bende mi böyleydim?" dedim kendi kendime ama değildim...Bu kadar yıpratmadım kendimi o yaşlarda bi aşk uğruna,ya da çekmedim kimsenin hakaretlerini..Çünkü hiç kimse benden önemli değildi o yaşlarda..Bencillikti evet ama kim düşünürdü ki başkasını...Bi asilik,bi vurdumduymazlık vardı sanki üzerimde..Ne yaşarsam yaşayım ertesi güne herşeyi silerek başlardım..(Sevgilim benden ayrılmış,en fazla 2 saat ağlarım sonra siler gözyaşlarımı devam ederim.Çünkü bilirim ki kimse benim için kendini o kadar yıpratmaz..en can bildiklerim bile.)Gençtim ..Önümde yaşayacak kimbilir kaç yılım vardı..Neden kendimi yıpratacaktım ki?..Sonra büyümeye başladım her birey gibi farkında olmadan..İçinde olduğum her yaşın zevkini çıkara çıkara yaşadım...Büyüdükçe daha çok,daha derin sevdim,daha çok üzüldüm ama çokca üzdüm...Evlendim sonra o derin sevilenlerden biriyle,ha bir de boşandım saygı bitince...Bitti sandım herşeyi önce ama tekrar başladım...Asla vazgeçmedim hiçbir şeyden..Bu hayatın bana bir kez sunulduğunu biliyorum...Tekrarı olmayacak...Sadece yaptığım hataları unutturabilirim çevremdekilere...Tek amacım bu şimdi..Tüm yaşanmışlıklara rağmen kaldığım yerden devam edebilmek...Daha küçük ama daha emin adımlar atmak.Yolun yarısına gelip arkamı döndüğümde gülümseyebilmek.Bir iz bırakabilmek arkamdan gelecek olanlara.Keşke demeyeceğim şeyler yapmak...Sil baştan demek için geç kalmadım sanırım....?
3 fikr-i beyan:
Hayat ne kadar az keşke ile yaşanırsa o kadar büyük anlam kazanır...ve keşkelerde keşke gibi olmalı hayatı değiştirmeli...
galiba feleğin çemberinden geçmiş türünde bloggerlar da bu şekilde rahatlıyor..
yazarak belki de gerçek olmayan hayatları yazıyorlar bilemiyorum..
ara ara benim de zihnimi bulandırıyor..
korkuyorum yani cidden böyle bir sığlık içinde miyiz diye..
yeniden başlamak içinse asla geç kalmış sayılmaz insan.. yeter ki başlamak istesin.. çünkü başladığı an akmaya başlar zaman,bu nedenle de geç kalmaz..
sevgiler..
Ne güzel yazmışsın lan diyesim geldi :))
Benim ağzım bozuk değildir bilirsin ama parmaklarıma bir haller oldu son bir aydır galiba :))
Hiç birşey için geçdeğil bacımcan..
Günaydın :)
Yorum Gönder